♦♦♦- KÖŞE YAZISI / Yakup ORAKÇI / 18 Kasım 2026 -♦♦♦
♦♦♦ … Gün gelecek hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz. Geriye ne malımız ne makamımız ne de hesaplarımız kalacak … ♦♦♦
Hatır bilmek, kadir kıymet bilmek ve insan kalabilmek…
Hayat dediğin nedir ki? Birkaç güzel hatıra, bir avuç dost, biraz sevgi, biraz merhamet, biraz da vefa…
İnsan yaş aldıkça anlıyor ki bu dünyada en büyük zenginlik, hatır bilen, kadir kıymet bilen insanların varlığıymış.
Peki, hatır nedir? Vefa nedir?
Hatır, yıllarca aynı sofradan yemek yiyen iki kardeşin, yolları ayrılsa bile kardeşliğini unutmamasıdır. Bir lokma ekmeği bölüşmüş, aynı evin sevinciyle büyümüş iki kardeşin, yıllar sonra birbirini yok saymamasıdır.
Çünkü kardeşlik yalnızca aynı anne babadan doğmak değil, aynı geçmişin hatırını taşıyabilmektir.
Vefa, bir anne babanın yemeyip yedirdiği, giymeyip giydirdiği, gecesini gündüzüne katarak büyüttüğü evladının, gün gelip kendilerini yalnızlığa terk etmemesidir.
Bir anne babanın yıllarca evladının üzerine titremesi, sonra da o evladın kapısını gözleyerek yaşlanması… İşte insanın yüreğini asıl yaralayan budur!
Vicdan nedir bilir misiniz?
Vicdan, bir annenin gözyaşını, bir babanın sessiz fedakârlığını unutmamaktır. Onların arkasından hayır dua edebilmek, hayattayken de hayır dualarını alabilmektir. Bir anne babayı kırıp, incitip, gönlünü almadan yaşamak ne ağır bir vicdan yüküdür!
Dostluk da böyledir…
Dostluk, yalnızca güzel günlerde yan yana durmak değildir. Zor gününde dostunun arkasında durabilmek, onun menfaatini kendi menfaatin kadar düşünebilmek, yokluğunda hakkını koruyabilmektir.
Gerçek dost, dostunu kullanmaz, yarı yolda bırakmaz, gönlünü incitmez. Yollar ayrılsa bile yılların hatırını ayaklar altına almaz.
Büyüklerimiz, “Vefası olmayanın imanı olmaz.” derdi. Ne derin bir söz! İnsan yaşadıkça, gördükçe, kırıldıkça bu sözün ağırlığını daha iyi anlıyor.
Şu kısacık ömürde neyin kavgasını veriyoruz? Kime neyi ispat etmeye çalışıyoruz? Bir kardeşi yok saymaya, bir anne babanın gönlünü kırmaya, yılların dostluğunu bir menfaate feda etmeye değer mi?
Ömür geçiyor… Saçlar ağarıyor, yollar kısalıyor, dostlar eksiliyor. İnsan artık kalabalıklar değil, huzur arıyor. Bir samimi selam, bir içten kucaklaşma, bir vefalı yürek istiyor.
Unutmayalım, insanın vicdanı yaralanınca bazen hiçbir söz o yarayı iyileştiremiyor.
Gün gelecek hepimiz bu dünyadan göçüp gideceğiz. Geriye ne malımız ne makamımız ne de hesaplarımız kalacak.
Bir kardeşin hatırası, bir annenin duası, bir babanın razılığı, bir dostun gönlündeki yerimiz kalacak.
Ne mutlu, ardında kırık gönüller değil, hayır duaları bırakanlara…
Çünkü insan olmak kolay, insan kalmak zordur.
Ve vefa, insanın dilinde değil, vicdanında yaşar.
***
Yakup ORAKÇI / 18 Kasım 2026
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.