ÖĞRETMENLİĞİN İYİSİ DE VAR, YARASI DA…

.♥.♥.♥. Öğretmenliğin İyisi de Var, Yarası da… .♥.♥.♥.

Bazı dersleri sevmeyiz… Aslında dersleri değil, o dersleri bize sevdir(e)meyenleri. Benim için Fransızca da, müzik de böyle derslerdi. Sevemedim, sevdirilmedim. Yabancı dili çok istememe rağmen iki kelime bile öğrenemediysem, bağlamayı heves etmeme rağmen elime alıp çalamadıysam bunun sebebi dersin kendisi değildi; dersin önündeki yüzdü, üsluptu, yöntemdi.

.♥.♥.♥.

Yirmi dört Kasım her geldiğinde içimde iki ayrı duygu belirir: Bir yanda saygı ve minnet, diğer yanda çocukluğumun iki dersine sinmiş burukluk. Fransızca ve müzik öğretmenlerim, eğitim hayatımın en zorlu anılarını bırakan isimler oldu. Bir öğretmenin, öğrencisini dersten soğutmasının ne demek olduğunu yıllar sonra bile unutamıyor insan. Sınıfın neredeyse yüzde doksanı Fransızcayı sevmezdi; birkaç parlak öğrenci dışında ders hep kaçılacak bir yük gibi hissedilirdi. Rahmi Kılıç isimli Fransızca öğretmenimizin derse kattığı sertlik ve duyarsızlık, bizi bir dil öğrenmekten alıkoymuştu.

.♥.♥.♥.

Müzik dersi de farklı değildi. Sesini beğenmediği öğrenciyi sınıf arkadaşlarının önünde rencide eden, “karga sesi” diye küçük düşüren bir öğretmenin yanında müzik nasıl sevilebilirdi ki? Bağlama çalma hevesim vardı; elimden tutulsa belki bugün başka olurdu. Ama o heves, o dönemlerde kırıldı.

.♥.♥.♥.

Fakat hayat böyledir: Size acı hatıralar bırakanlar kadar, gönlünüzde taht kuran insanlar da olur. İyi ki de olur.

.♥.♥.♥.

Ortaokulum hayatıma çok şey kattı. Yazı yazmayı seviyorsam bunu Kemal Şahin öğretmenime borçluyum. Kendisine minnetle bağlıyım. Matematiği Selahattin Bağdatlı ve Şükrü Adıgüzel’den öğrenmem ise hayatımın en büyük şanslarındandır. Selahattin Hocam… Boyu kısa, yüreği büyük adam. Öğrencisini kırmadan, kenara çekip usulca nasihat eden, garip öğrenciyi gözünden tanıyan, kimseyi rencide etmeyen, sınıfa huzur veren gerçek bir öğretmendi. Elli yaşına gelmiş olmama rağmen hâlâ ona duyduğum saygı ilk günkü gibi taptazedir.

.♥.♥.♥.

Şükrü Adıgüzel… Matematiği sevdiren insanlardandı. “Yavrum” diye hitap eder, dersini akıcı bir üslupla anlatırdı. Matematik onun sınıfında karmaşık bir problem değil, adım adım çözülen bir oyundu.

.♥.♥.♥.

Bir de Necmi öğretmenim vardı; şefkati, merhameti ve insani sıcaklığı hâlâ hatırımdadır. Aysel Sorar öğretmenim… Yeşilırmak İlkokulu’nun gururuydu. Vatanını, milletini, inançlarını seven; öğrencilerini de aynı duyarlılıkla yetiştiren bir eğitimciydi.

.♥.♥.♥.

Gaziosmanpaşa Lisesi’nden Cafer Akın hocam… Cüssesi küçük, kalbi büyük kocaman bir adam. Edebiyatı severdi; bize de sevdirirdi.

.♥.♥.♥.

Bugün çevremde pek çok öğretmen arkadaşım var. Onların öğretmenlik denen fedakârlığı nasıl taşıdıklarını görüyorum. İnsan kendi evladının yaramazlığına zor dayanırken, onlar sınıf dolusu çocuğun tüm iniş çıkışlarına sabırla göğüs geriyorlar. Bu yüzden hepsi saygıyı hak ediyor.

.♥.♥.♥.

Bu vesileyle Sezai Yıldız hocamın, Lami hocamın ,Erkan hocamın, ve tüm yüregi ile büyük öğretmen arkadaşlarımın Öğretmenler Günü’nü kutluyorum. Mesleğini hakkıyla yapan, öğrencisini incitmeden büyüten tüm öğretmenlere selam olsun.

.♥.♥.♥.

Ve elbette… Bana sevgiyi, disiplini, ahlakı, yazıyı, matematiği öğreten tüm öğretmenlerime de şükranlarımı sunuyorum.

.♥.♥.♥.

Kötü öğretmen unutturur; iyi öğretmen hayat boyu yaşar.

.♥.♥.♥.

Yakup ORAKÇI / 26 Kasım 2025