Yağmur, Tabiatın Umududur…

♦♦♦ … Umut insanın yağmurudur; yağmur tabiatın umudu. Biri insanı hayatta tutar, diğeri hayatı … ♦♦♦

İnsanı hayata bağlayan en güçlü duygulardan biridir umut.
Bazen şartlar değişmez, yollar açılmaz, beklenen haber gelmez.
Ama insan yine de yarına bakar.
Çünkü umut, henüz gerçekleşmemiş bir güzelliğin mümkün olduğuna inanmaktır.
İnsan biraz da bu inançla yaşar.

Tabiatın da umudu vardır.
Onun umudu yağmurdur.
Kuruyan toprak gökyüzüne bakar.
Tohum, karanlığın içinde sessizce bekler.
Ağacın kökü suyu, dere yeniden akmayı, tarla yeniden bereketlenmeyi bekler.

Derken gökyüzü kararır.
İlk damla düşer.
Sonra bir damla daha…

Aslında düşen yalnızca su değildir; hayattır.
Yağmur, toprağın sessiz duasına verilmiş bir cevap gibidir.
Tohumu uyandırır, başağı büyütür, ağacı meyveye durdurur.
Dereleri besler, yer altındaki kaynaklara ulaşır.
Bugün gökten düşen bir damla, yarın çeşmemizde su, tarlamızda bereket, soframızda ekmek olur.

Şehirlerde yaşayan bizler bazen yağmura yalnızca ıslanan yollar, çamur ve kapanan bir gökyüzü olarak bakıyoruz.
Oysa çiftçinin gözünde yağmur başka bir şeydir.
Kuruyan toprağın, susayan ağacın, filizlenmeyi bekleyen tohumun gözünde başka…
Yağmur, yarının güvencesidir.

İnsan ile toprak arasında da garip bir benzerlik vardır.
Toprak susuz kaldıkça çatlar; insan umutsuz kaldıkça içten içe yorulur.
Toprağı yeniden dirilten bir damla suysa, insanı yeniden ayağa kaldıran da bazen küçücük bir umuttur.

Bu yüzden yağmur yağdığında yalnızca gökyüzüne bakmayalım.
Toprağın altında uyanan hayatı da düşünelim.
Bir damlanın peşinden yeşerecek tohumu, büyüyecek başağı, akacak pınarı, soframıza gelecek ekmeği düşünelim.
Ve kendimizi…
Çünkü insanın umuda duyduğu ihtiyaç neyse, tabiatın yağmura duyduğu ihtiyaç da odur.

Umut insanın yağmurudur; yağmur tabiatın umudu.
Biri insanı hayatta tutar, diğeri hayatı…
Ve ikisi de bize aynı şeyi fısıldar:
“Ne kadar kurak geçerse geçsin günler, yeniden yeşermek mümkündür.”

***

Yakup ORAKÇI / 24 Eylül 2026